Γεγονότα Περιόδου

Χειμώνας 2020 – Σημαντικά Γεγονότα

– 30 Νοεμβρίου Έκλειψη Σελήνης στους Διδύμους
– 14 Δεκεμβρίου Έκλειψη Ηλίου στον Τοξότη
– 17 Δεκεμβρίου Είσοδος του Κρόνου στον Υδροχόο
– 20 Δεκεμβρίου Είσοδος του Δία στον Υδροχόο
– 21 Δεκεμβρίου Σύνοδος Ακριβείας του Κρόνου και του Δία στον Υδροχόο
– 2 Φεβρουαρίου – 21 Φεβρουαρίου ο Ερμής σε φαινομενικά ανάδρομη πορεία στο ζώδιο του Υδροχόου

Εισαγωγή

Με την επιρροή της Έκλειψης στο ζώδιο των Διδύμων ξεκινά ο χειμώνας και συνεχίζει με την Έκλειψη Ηλίου στο ζώδιο του Τοξότη, δημιουργώντας ισχυρά εμπόδια στην επικοινωνία, την μετακίνηση και τα ταξίδια. Οι Εκλείψεις στον άξονα που συμβολίζουν την «κίνηση» όπως καταλαβαίνεις ματαιώνουν ή κάνουν πολύ δύσκολη κάθε διαδικασία κίνησης, επιβάλλοντας κάποιες μορφές «ακινησίας». Οι συναλλαγές, οι επαφές, οι συναντήσεις, το εμπόριο και η καταναλωτική διάθεση κάθε είδους βρίσκεται σε «απαγόρευση». Καρμικά στον Άξονα του Δία και του Ερμή, οι Εκλείψεις παγώνουν ή βάζουν δυνατό φρένο στη χαρά, αλλά και στην εμμονή της χαράς που συχνά οδηγείται σε μανία. Το συναίσθημα της χαράς απουσιάζει πλήρως και από παντού, τουλάχιστον με τις μεθόδους και τους τρόπους που το προσέγγιζες το συναίσθημα αυτό. Η χαρά μέσω της υπερκατανάλωσης ανθρώπων και αγαθών χρειάζεται καρμικά να αντικατασταθεί με κάτι βαθύτερο, ουσιαστικότερο, κάτι που δεν κρέμεται στα χέρια κανενός και δεν μπορεί να στο αφαιρέσει κανένας, φέρνοντάς σε αντιμέτωπο με την ανάγκη να αναθεωρήσεις το πώς σχετίζεσαι εμμονικά με τη χαρά, μη μπορώντας να δικαιολογήσεις να νιώθεις κανένα άλλο συναίσθημα. Με την αφαίρεση του «αρνητικού» συναισθήματος της χαράς (αρνητικό με την έννοια ότι σε ξοδεύει, σε αδειάζει και δεν σε τροφοδοτεί κυρίως όταν η ενέργειά σου στρέφεται προς τα αποκτήματα, για να αποκτήσεις χαρά ή την κατάκτηση αντικειμένων και ανθρώπων ως αντικείμενα, και δε στρέφεται στον εαυτό σου ώστε να τροφοδοτηθείς εσύ) σε φέρνει αντιμέτωπο καρμικά αυτή η περίοδος, ζητώντας σου να κινηθείς σε πεδία ανώτερα της χαράς, όπως αυτά της εσωτερικής πληρότητας και ευτυχίας, της βαθιάς απόλαυσης των αισθήσεων και όχι του νου που σε γεμίζει ουσιαστική πληρότητα.
Ήρθε η ώρα καρμικά με την είσοδο του Κρόνου και του Δία στο ζώδιο του Υδροχόου και με τη Σύνοδο μάλιστα αυτών των δύο Πλανητών που έχει να συμβεί εκατοντάδες χρόνια, να ελευθερωθείς από αυτή την ψεύτικη χαρά που δεν κρατάει πάνω από δύο λεπτά ποτέ και που η διαρκής αναζήτησή της σε κατάσταση μανίας, αλλά και ο φόβος της απώλειάς της σε κρατάει δέσμιο μέσα σε άπειρη φθορά και στρες. Αυτή η ψεύτική χαρά του να αρέσεις σε όλους, να σε εγκρίνουν όλοι, να σε θέλουν όλοι κυρίως να αρέσεις στον εκάστοτε που εσύ χρήζεις «αφέντη» στη ζωή σου, ψεύτικη «προτεραιότητα», έχοντας την ψευδαίσθηση ότι γεννήθηκες για να ικανοποιείς τους άλλους και η μόνη σου ανάπηρη σύνδεση με τη χαρά, να είναι η έγκρισή τους. Και αγωνιώντας νυχθημερόν μη χαθεί η έγκρισή τους σαν εξαρτημένο μωρό, στεγνώνοντας το σώμα, την ψυχή σου και το κάθε μπράβο ή εύγε εξανεμίζεται μη δίνοντάς σου καμία ουσιαστική τροφοδοσία.
Κατά καιρούς το σύμπαν χαρίζει αυτό το μάθημα στους ανθρώπους, αφαιρώντας από την αγάπη αυτό το ναρκωτικό της χαράς, που δεν έχει να κάνει με τη δική σου χαρά αλλά με τη χαρά του άλλου, θυμίζοντάς σου πως η μόνη προτεραιότητα που έχεις σε αυτόν τον κόσμο είναι ο εαυτός σου, ούτως ή άλλως. Και ο μοναδικός λόγος που βρίσκεσαι στη ζωή και η μόνη σου προτεραιότητα είναι η ευτυχία του εαυτού σου, η πληρότητα, ασχέτως από το πώς αντιδρά ο άλλος σε αυτό. Αυτή η βαθιά ανάπτυξη του μέσα εαυτού που δεν γίνεται γιατί διαρκώς λείπεις συνέχεια στις ανάγκες των άλλων, βουλιάζοντας στην εξάρτηση και αγνοώντας την πραγματική δόνηση και την έννοια της Αγάπης.

Σύνοδος Δία – Κρόνου στον Υδροχόο

Έρχονται λοιπόν ο Κρόνος και ο Δίας να σου θυμίσουν πως η Αγάπη είναι αυθεντική μόνο όταν ξεκινά από τη βαθιά Αγάπη χωρίς όρους προς τον εαυτό σου και διαχέεται μοιραία και προς τους άλλους, και είναι «εξάρτηση» και συν-εξάρτηση όταν οι επιθυμίες και οι ανάγκες των άλλων γίνονται προτεραιότητα για εσένα εγκαταλείποντας τον εαυτό σου και νομίζοντας πως η Αγάπη θα έρθει από έξω προς τα μέσα σε εσένα.
Η τεράστια αυτή Σύνοδος που ξεκινάει την εποχή του Υδροχόου και το δυναμικό της θα το κατανοήσεις πολλά χρόνια μετά, έρχεται να σου θυμίσει πως γεννήθηκες για να αξίζεις με προίκα από το Δημιουργό σου όλη την Αγάπη του σύμπαντος, όλη την Ελευθερία του σύμπαντος, όλο το εύρος της κατάκτησης της ελεύθερης βούλησης, γεννήθηκες για να αξίζεις όλα τα μέσα εξέλιξης του σύμπαντος και έχεις γεννηθεί προικισμένος με δικό σου σκοπό ζωής και εξέλιξης. Και αυτά δεν μπορεί να σου τα αφαιρέσει κανένας εκτός από εσένα τον ίδιο. Δεν γεννήθηκες για να εξυπηρετήσεις κανενός τον σκοπό όπως λέει και ο Περλς ο ιδρυτής της Γκεστάλτ : «Κάνω το δικό μου και εσύ κάνεις το δικό σου, δεν υπάρχω σε αυτό τον κόσμο για να ζήσω με τις δικές σου προσδοκίες και δεν είσαι σε αυτόν τον κόσμο για να ζήσεις σύμφωνα με τις δικές μου. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ και αν κατά τύχη βρούμε ο ένας τον άλλο ειλικρινά θα είναι πολύ ωραία. Εάν όχι, δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε ή οφείλουμε να κάνουμε».
Δύο σημαντικοί Πλανήτες που συναντιούνται αυτό το χειμώνα, ο Κρόνος και ο Δίας στο ζώδιο του Υδροχόου, σε έντονη όψη με τον Ουρανό στον Ταύρο, κηρύσσουν και επίσημα την εποχή του Υδροχόου, αλλάζοντας σταδιακά και για πάντα τον κόσμο όπως τον ήξερες. Μιλούν για ανώτατα επίπεδα πνευματικότητας, ελευθερίας, εξέλιξης που η ανθρωπότητα θα έρθει για πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους. Αλλάζοντας όλο το κοινωνικό σύστημα, ανατρέποντας εξουσίες και εξουσιαστές, «πατριάρχες» και πατριαρχικές μεθόδους, εξευτελίζοντας στην κυριολεξία αυτό τον τεράστιο παραλογισμό της υποταγής στο θέλημα του ενός και «ελευθερώνοντας» όσους έχουν την πρόθεση να ελευθερωθούν στο να αξιωθούν την μετάβαση από «λογικό ον» σε Άνθρωπο. Και έρχονται και σου ξεκαθαρίζουν πως για να φέρεις την αξία όλης της Αγάπης, της Ελευθερίας, της Ελεύθερης βούλησης, της ευλογίας του σύμπαντος στην εξέλιξή σου, χρειάζεται να πράττεις, να δονείσαι και να συνδέεσαι με τη δόνηση του Δημιουργού σου. Αλλιώς είσαι καταδικασμένος να βουλιάζεις σε αυτό το ατελείωτο χάος, ψέμα, στις διαστρεβλώσεις αυτών που σε πείθουν ότι είναι Θεοί και εξουσιαστές σου. Ισχυρές αποκαλύψεις που θα σε αφήσουν άναυδο όλη την περίοδο του χειμώνα, φέρνουν ξεκάθαρα μπροστά σου την Αλήθεια, όπως πραγματικά είναι, χωρίς ίχνος υποκειμενισμού. Αυτή η ισχυρή ενέργεια που κινεί όλο το Σύμπαν, η Αλήθεια, η μάνα που γεννά την Ελευθερία και την Αγάπη, η αιώνια σύντροφος της Σοφίας, είναι ακριβώς αυτό που αλλάζει τον κραδασμό του κόσμου αυτή την περίοδο. Εσύ αυτό που χρειάζεται καρμικά αυτή την περίοδο να αναρωτηθείς είναι πόσο αντέχεις την αληθινή δόνηση της Αλήθειας και πόσο την αποστρέφεσαι επιλέγοντας το ψέμα, την απάτη και τελικά την αποπλάνηση.

Λίγα για τις Εκλείψεις

Οι Εκλείψεις σε έντονη όψη με τον Ποσειδώνα είναι το αντίπαλο δέος της Συνόδου Κρόνου – Δία στον Υδροχόο. Είναι ο πόλεμος ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα που στην πραγματικότητα δεν θα γίνει ποτέ, γιατί η Αλήθεια διαλύει το ψέμα, δεν χρειάζεται καν να μπει στον κόπο να το πολεμήσει. Ο Κρόνος με τον Δία έρχονται να σου πουν καρμικά πως αισθάνεσαι σκλάβος, διαβιώνεις σαν σκλάβος, σε αντιλαμβάνεσαι σαν σκλάβο, γιατί δομήθηκες μέσα σε ένα τεράστιο ψέμα, μέσα σε μια δολιοφθορά, που δυστυχώς τα έχεις πιστέψει ως αλήθεια. Ο Φεβρουάριος με την μεγάλη Σύνοδο των Πλανητών στον Υδροχόο και τον Άρη στον Ταύρο σε Σύνοδο με τον Ουρανό, ανεβάζουν πολύ ψηλά την δόνηση της Αλήθειας και δικό σου χρέος είναι αυτό να μπορέσεις να το αντέξεις. Άλλωστε όπως λέει ο Νίτσε, η εξέλιξη κάθε ανθρώπου κρίνεται σύμφωνα με την αντοχή του στην Αλήθεια. Η Αλήθεια πάντα ελευθερώνει.

Ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω

Επηρεάζει με δύσκολα μαθήματα: Κριούς, Καρκίνους, Ζυγούς και Αιγόκερους, ενώ με πιο ήπιο τρόπο επηρεάζει Παρθένους και Ταύρους.

Ο Πλούτωνας το φθινόπωρο του 2012, κινείται σε ανάδρομη πορεία το διάστημα 01 – 17 Σεπτεμβρίου στην 07η και 6η μοίρα του ζωδίου του Αιγόκερου. (Η επήρεια της αναδρομής του – και μάλιστα πιο ισχυρή – θα διαρκέσει μέχρι την 1η Οκτωβρίου του 2012. Στο εν λόγω ζώδιο θα παραμείνει μέχρι και το 2024). Ας δούμε όμως πρώτα τι αιτείται ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω.

Ο Πλούτωνας συμβολίζει την βαθιά, αρχέγονη λειτουργία της ύπαρξης, το συλλογικό ασυνείδητο, τον πυρήνα της αλήθειας του καθενός μας, μακριά από τις στρεβλώσεις που δέχτηκε στην αλληλεπίδραση του με την οικογένεια, την κοινωνία, την θρησκεία αλλά και κάθε μορφή εξουσίας. Ο Αιγόκερως από την άλλη, είναι το ζώδιο εκείνο που επιβάλλει τα όρια, την πειθαρχία αλλά και τους ηθικούς νόμους και γνωρίζει, σέβεται και είναι ο θεματοφύλακας των πανίσχυρων συμπαντικών νόμων που υπήρχαν πολύ πριν τον άνθρωπο. Είναι κατά την γνώμη μου το ζώδιο της ολοκλήρωσης. Είναι θηλυκό, παρορμητικό και γήινο και έχει σαν κυβερνήτη έναν αρσενικό πλανήτη, τον Κρόνο. Πιστεύω πως τα ζητήματα που έρχεται να αλλάξει ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω ξεκινούν από καθεστώτα μητριαρχίας και φτάνουν σε μετέπειτα κοινωνικές δομές και καθεστώτα πατριαρχίας. Ζητήματα δηλαδή που η αρσενική και η θηλυκή αρχή του ανθρώπου έθεσε εσφαλμένα σε σχέση με τους συμπαντικούς νόμους.

Ο μύθος λέει πως ο Τιτάνας Κρόνος (κυβερνήτης του Αιγόκερου), κατάπινε τα παιδιά του γιατί είχε δεχθεί χρησμό πως ένα από αυτά θα τον εκθρονίσει και θα του πάρει την εξουσία. Η σύζυγος του Κρόνου η Ρέα, με την βοήθεια του πατέρα της του Ουρανού, γλίτωσε τον Δία και τον προστάτευσε σε ασφαλές περιβάλλον, ώστε να αναπτυχθεί επιφορτίζοντας την Αμάλθεια με την θρέψη του. Ο Δίας μεγάλωσε και συμμαχώντας με τα αδέρφια του -τον Πλούτωνα, τον Ποσειδώνα, την Δήμητρα και την Ήρα – στράφηκε ενάντια στον πατέρα του Κρόνο και τον εκθρόνισε. Ο μύθος θέτει τεράστια και πανανθρώπινα ζητήματα που ακόμα όχι μόνο δεν έχουν απαντηθεί, αλλά συνεχίζουν να εξελίσσονται μέσα σε στρεβλώσεις και ισχυρούς παραλογισμούς. Ο πατέρας (αρσενική αρχή) φοβάται ότι θα χάσει την εξουσία από τον υιό, η μητέρα που στρέφει τον γιο ενάντια στον πατέρα, ο γιος που θέλει να εξοντώσει τον πατέρα και να του πάρει την εξουσία. Ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω κυρίως, αλλά και ο Δίας που θα βρίσκεται στο ίδιο ζώδιο, έρχονται να θέσουν ξεκάθαρα το ζήτημα της ανάπτυξης του καθενός μας στα όρια του εκάστοτε πλαισίου. Πως δηλαδή θα μπορέσουμε να αναπτυχθούμε χωρίς να συγκρουστούμε με το οικογενειακό, κοινωνικό πλαίσιο που ανήκουμε και κυρίως πως θα καταφέρουμε να πάρουμε ότι θετικό έχει να μας δώσει ώστε να αναπτυχθούμε χωρίς να στρέψουμε εναντίον μας την «εξουσία». Το ζητούμενο με τον Δία στον Αιγόκερω είναι πως ο καθένας από εμάς θα αξιοποιήσει υπέρ του τις παροχές του κάθε συστήματος και αν χρειαστεί θα μεταβεί σε ένα νέο σύστημα πιο ολοκληρωμένο και άνετο σε σχέση με τις ανάγκες του, χωρίς να συγκρουστεί με το αρχικό σύστημα. Το ζητούμενο με τον Πλούτωνα στον Αιγόκερω είναι η μετάλλαξη των αρνητικών δομών που έχουμε διαπαιδαγωγηθεί και αναπτυχθεί, τόσο μέσα μας, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Ο άνθρωπος από την αρχή της ανάπτυξης του υπάρχει μέσα σε «συστήματα». Η οικογένεια, η κοινωνία, οι ομάδες, το επαγγελματικό περιβάλλον είναι τέτοιου είδους συστήματα που έχουν συσπειρωθεί πάνω σε κοινές αρχές με απώτερο στόχο την επιβίωση του ανθρώπου. Η κάθε εξουσία που διοικεί αυτά τα συστήματα έχει τον δικό της τρόπο και έχει διαμορφώσει την αντίστοιχη στρατηγική, με σκοπό την αποτελεσματική διοίκηση της μάζας και αν χρειαστεί την χειραγώγηση της με στόχο επίσης την επιβίωση του εαυτού της στη θέση του ισχυρού. Η ανάγκη για οργανωμένες κοινωνίες έθεσε εδώ και πάρα πολλά χρόνια την βάση των ανισότιμων σχέσεων. Εκεί ακριβώς είναι και το σημείο σύγκρουσης με το ζώδιο του Αιγόκερου. Η επέκταση του ανθρώπου σταματά, στα όρια που του θέτει η κοινωνία ή ακόμα χειρότερα, η κοινωνία σταματά την ανάπτυξη του ανθρώπου με σκοπό να τον κρατά ανώριμο και εύκολα χειραγωγήσιμο. Δείτε με ανοιχτό μυαλό την στρέβλωση αυτή στο πλαίσιο της οικογένειας, της μικρής και μεγάλης κοινωνίας αντίστοιχα. Η μητέρα κρατά το παιδί ανώριμο, το παιδί δεν μπορεί να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, εξελίσσεται ηλικιακά αλλά συναισθηματικά και εμπειρικά, είναι σε κατάσταση «μωρού» και άρα θα έχει πάντα ανάγκη μια «μητέρα» που να του λέει τι πρέπει να κάνει. Η εξουσία συμπλεγματοποιεί, όπως λέει και ο Jung τον άνθρωπο στρεβλώνοντας ψυχικά, πνευματικά και κοινωνικά την ποιότητα και την δομή του, ώστε να μπορεί να τον χειριστεί για λογαριασμό της. Η ανάγκη του ανθρώπου για επέκταση, δύναμη, απόλαυση, δημιουργία, αυτοπραγμάτωση, επιτυχία, βρίσκει ανυπέρβλητο εμπόδιο στο πλαίσιο που έχει προαποφασίσει για αυτόν η εκάστοτε εξουσία. Η μητέρα, ο πατέρας, ο παππούς, το χωριό, η συνοικία, η πόλη, η χώρα, είναι δομές εξουσίας με τις οποίες πρέπει να συμβιβαστεί ή να αναμετρηθεί ο κάθε άνθρωπος.

Όσο ανήκουμε σε ένα σύστημα, είναι σημαντικό να σεβόμαστε και τις αρχές του. Αν για παράδειγμα γεννήθηκα σε ένα χωριό μα συγκεκριμένο ηθικό και κοινωνικό πλαίσιο, όσο ανήκω σε αυτό, είναι για την διαβίωση μου σημαντικό να το σέβομαι. Διότι αν το προκαλέσω ή προσπαθήσω να το ανατρέψω, αυτό αυτομάτως θα στραφεί εναντίον μου και θα με καταστείλει. Αν για παράδειγμα βρίσκομαι σε ένα χωριό χριστιανών και αποφασίσω να γίνω βουδιστής και το δηλώσω, το ίδιο το χωριό θα καταστείλει την επιθυμία μου και αν χρειαστεί θα με «εξοντώσει», για να μην θέσει σε κίνδυνο την συνοχή του. Αυτό που κάνει το χωριό δεν είναι καλό ή κακό, είναι απλά αυτό που κάθε «σύστημα» οφείλει να κάνει για να επιβιώσει και να προστατεύσει τον εαυτό του.

Ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω έρχεται να θέσει ξεκάθαρα θέμα εξουσίας. Έρχεται να θέσει σε όλους μας το ερώτημα αν οι κοινωνίες που φτιάξαμε, έχουν σαν στόχο την ανάπτυξη μας, την εξέλιξη μας, τη χαρά και την αγάπη ή είναι δομημένες επάνω σε στρεβλωμένη δύναμη, βία, εξαναγκασμό, φόβο, πόνο, στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξαθλίωσης της ύπαρξης και πλήρους αποπροσανατολισμού της ψυχικής και πνευματικής ανάπτυξης τους ανθρώπου. Αν προσφέρω ζωή ή επιβίωση, αν οι εξουσίες που διοικούν αυτές τις κοινωνίες έχουν σαν στόχο την ευημερία και τον σεβασμό στην ύπαρξη του ανθρώπου. Αν έχουν φτιαχτεί με στόχο να εξυψώσουν τον άνθρωπο ή να τον συνθλίψουν.

Σε προσωπικό επίπεδο ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω έρχεται να θέσει ξεκάθαρα θέματα που αφορούν το απέναντι του ζώδιο του Καρκίνου. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είμαστε ώριμοι και ανεπτυγμένοι να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με την παθολογική «μητέρα» που μας κρατά ανώριμους συναισθηματικά, ψυχικά, νοητικά, πνευματικά, υλικά και κοινωνικά και να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξης μας και της ενηλικίωσής μας, ώστε να ολοκληρωθούμε ως υπάρξεις και ως άνθρωποι. Τεράστιες αλλαγές και ισχυρά «Πλουτώνια» γεγονότα θα μας φέρουν αντιμέτωπους και ως ανθρωπότητα και ως άτομα με την αναγκαιότητα της εξέλιξης μας ως οντότητες. Θα είμαστε παρόντες κατά την παραμονή του στο ζώδιο του Αιγόκερου σε τεράστιες αλλαγές, οι οποίες σαν στόχο έχουν να εξελίξουν την ανθρωπότητα από την σπαργανική κατάσταση ανάπτυξης της, στην ωριμότητα της. Όπως έχω ξαναπεί, με τον Πλούτωνα σε καμία περίπτωση δεν παίζουμε, γι’ αυτό και το αν οι αλλαγές αυτές θα είναι επώδυνες ή λυτρωτικές, θα εξαρτηθεί απόλυτα από το πόσο έτοιμοι είμαστε να τις δεχθούμε.

Ο Ποσειδώνας στους Ιχθύες

Ευνοεί: Ιχθύες, Παρθένους, Καρκίνους, Σκορπιούς, που έχετε γεννηθεί κατά το πρώτο δεκαήμερο του ζωδίου σας αλλά και όσους έχετε σημεία ή πλανήτες στα παραπάνω ζώδια στο προσωπικό σας ωροσκόπιο.

«Δείχνει» δύσκολα μαθήματα για: Διδύμους και Τοξότες, που έχετε γεννηθεί κατά το πρώτο δεκαήμερο του ζωδίου σας όπως και για όσους από εσάς έχετε σημεία ή πλανήτες στα παραπάνω ζώδια στο προσωπικό σας ωροσκόπιο.

Στις 04 Φεβρουαρίου του 2012 ο Ποσειδώνας επέστρεψε, ύστερα από μια περιπλάνηση περίπου 160 χρόνων, ξανά στο σπίτι του, δηλαδή στο ζώδιο που κυβερνά, τους Ιχθύες. Θα μείνει εκεί μέχρι το Μάρτιο του 2025. Το φθινόπωρο του 2012 που εξετάζουμε στο παρόν άρθρο, κινείται ανάδρομος το διάστημα 01 Σεπτεμβρίου – 10 Νοεμβρίου του 2012 στην 01η και 00η μοίρα του ζωδίου των Ιχθύων. (Η επήρεια της αναδρομής του – και μάλιστα πιο ισχυρή – θα διαρκέσει όλο τον Νοέμβριο, και μέχρι τις 28 Δεκεμβρίου του 2012). Αλλά ας δούμε πρώτα τι αιτείται ο πλανήτης Ποσειδώνας στο ζώδιο των Ιχθύων.

Ο Ποσειδώνας στους Ιχθύες, το ζώδιο που κυβερνά, είναι ικανός να διακινήσει τα πιο όμορφα όνειρα αλλά και τους πιο απεχθείς εφιάλτες, μιας και όπως διαπιστώνουμε όλοι μας η είσοδος του συμπίπτει με τον απόηχο μιας μεγάλης συνόδου πλανητών που τον προϋπάντησαν στους Ιχθύες με ένα ισχυρό τσουνάμι αλλά και με ένα πυρηνικό ατύχημα με ανυπολόγιστο κόστος μόλυνσης για το σύνολο της ανθρωπότητας. (Διαβάστε άρθρο «πλανήτης Ποσειδώνας»). Ο Ποσειδώνας εισέρχεται στους Ιχθύες σε δύσκολους καιρούς και η είσοδος του συμπίπτει με αυτή του Χείρωνα στο ίδιο ζώδιο. Δυο κορυφαίοι «θεραπευτές» πλανήτες εισέρχονται στο κατ’ εξοχήν ζώδιο της θεραπείας αλλά και της απόλυτης παθολογίας, της αποδόμησης και αρρώστιας κάθε προέλευσης, μορφολογίας και είδους.

Το ζώδιο των Ιχθύων συμβολίζει το συλλογικό ασυνείδητο αλλά και το ασυνείδητο του καθενός μας. Είναι ένας απέραντος ωκεανός συναισθημάτων, αισθήσεων, ενεργειών και πληροφοριών που δεν είναι αντιληπτές από την συνείδηση. Υπάρχουν πολύ βαθιά μέσα στην άβυσσο του ασυνειδήτου μας και καθορίζουν παρ’ όλα αυτά την πορεία των επιλογών μας στο τώρα. Η κατώτερη δόνηση του πλανήτη και του ζωδίου των Ιχθύων είναι η ψυχική αποδιοργάνωση, η εξάρτηση, η αρρώστια, η μόλυνση, η απάτη, η χάωση, η διαστρέβλωση και η διαστροφή της ζωής, τα ναρκωτικά, οι χημικές μολύνσεις, η αποχαύνωση της μάζας και η ενοχοποίηση της από θρησκευτικές και πολιτικές εξουσίες, η μόλυνση των υδάτινων πόρων, η ψυχολογική κατάρρευση, ο εξευτελισμός της ανθρώπινης υπόστασης αλλά και οι οικολογικές καταστροφές.

Η ανώτερη δόνηση του Ποσειδώνα και του ζωδίου είναι τα θαύματα, η ευτυχία και η αγάπη. Η αγάπη του Ποσειδώνα δεν είναι η αγάπη της Αφροδίτης – δηλαδή η αγάπη με όρους και συνέπειες, είναι η αγάπη του Θεού προς κάθε τι ζωντανό, η αγάπη χωρίς όρους. Είναι η αγάπη με την οποία κανονικά τροφοδοτεί μια μητέρα το παιδί της στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Η αγάπη χωρίς όρους είναι η βασική ανάγκη ισορροπίας στο ξεκίνημα της ζωής μας και ενδεχομένως και ο βασικός λόγος του ψυχικού πόνου που φέρουμε μέσα μας δια βίου αν δεν την έχουμε λάβει κυρίως από την μητέρα μας στο ξεκίνημα της κύησης αλλά και στα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Ένα μωρό έχει την ανάγκη να το αγαπούν για αυτό που είναι και να το αποδέχονται χωρίς όρους, μέχρι και την περίοδο της διακοπής του συμβιωτικού σταδίου με την μητέρα (περίπου στον τρίτο χρόνο ανάπτυξης του). Για ένα μωρό είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχει δεχτεί την αγάπη χωρίς όρους στα πρώτα του χρόνια, να έχει αισθανθεί απόλυτα αποδεκτό αλλά και απόλυτα προστατευμένο και σημαντικό σαν ύπαρξη. Άλλωστε, τί όρους μπορείς να θέσεις σε ένα μωρό, ώστε να το αγαπάς; Κανέναν φυσικά. Αγαπάς την ύπαρξη του, το αγαπάς επειδή υπάρχει και φέρει ζωή μέσα του.

Το μεγαλύτερο φάσμα των ψυχοπαθολογιών που φέρουμε ως ενήλικες είναι επειδή κανένας από εμάς δεν δέχτηκε σε αυτό το εξαιρετικά ευαίσθητο στάδιο της δόμησης της ύπαρξης μας την αγάπη χωρίς όρους και χωρίς όρια. Αυτό αναζητούν και ως ενήλικες οι περισσότεροι άνθρωποι μέσα στους φαντασιωσικούς και ανεκπλήρωτους έρωτες…Κάποιον να τους αγαπήσει χωρίς όρους και έτσι να κλείσει η «μαύρη τρύπα» της έλλειψης και του πόνου που άφησε η έλλειψη της αγάπης της μαμάς του. Κάτι που φυσικά δεν γίνεται, γιατί στον κόσμο των «ενηλίκων» η αγάπη αν δοθεί, θα δοθεί με όρους και μόνο με όρους. Άλλωστε και μια μητέρα για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους μπορεί να αγαπήσει το παιδί της όπως έμαθε να αγαπιέται ή να αγαπά και η ίδια τον εαυτό της – δηλαδή με την επιβράβευση και την τιμωρία.

Έτσι αναπτυχθήκαμε δυστυχώς όλοι μας, με την επιβράβευση αν κάναμε αυτό που ήθελαν οι γονείς μας ή με την τιμωρία, τις ενοχές και τον τρόμο της απαξίωσης και της εγκατάλειψης, αν δεν ήμασταν «καλά παιδιά». Αναπτυχθήκαμε- τρόπος του λέγειν- μέσα σε φαντασιώσεις ικανοποίησης των γονιών μας –με στόχο να μας αποδέχονται- ή με φαντασιώσεις τεράτων τιμωρίας, ενοχών, φρίκης και φόβου για το τι θα πάθουμε εάν δεν τους ευχαριστήσουμε τελικά. Για το μικρό παιδί άλλωστε ο γονέας είναι η μόνη σταθερά και ασφάλεια που γνωρίζει, άρα κάθε αρνητική στάση του γονέα προς αυτό σημαίνει οριστική και απόλυτη διάλυση της ασφάλειας του. Σημαίνει, στην τερατώδη κυριολεκτικά φαντασία του, απαξίωση, εγκατάλειψη, τρόμος και θάνατος. Το μωρό παιδί άλλωστε δε γνωρίζει από διαβαθμίσεις, έχει δυο τρόπους αντίληψης: Ζωή και άνεση = ασφάλεια = χαρά και ευδαιμονία. Στρες και πίεση = κίνδυνος = θάνατος.

Το παιδί έρχεται στον κόσμο από μια απόλυτα Ποσειδώνια φάση, δηλαδή εντελώς ασυνείδητο, με στόχο να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του και του κόσμου. Και φυσικά ο τρόπος που μαθαίνει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τον εαυτό του είναι η αίσθηση που έχουν οι γονείς του για αυτόν και τον κόσμο. Γιατί τον πρώτο καιρό της ζωής του αντιλαμβάνεται κυρίως μέσω της αίσθησης. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το βασίλειο του Ποσειδώνα. Αυτό ακριβώς συμβολίζει το ζώδιο των Ιχθύων: την αίσθηση, της οποίας η διαστρέβλωση γίνεται παραίσθηση. Άλλωστε είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι το παιχνίδι των σχέσεων και όχι μόνο είναι παιχνίδι καθαρά αισθήσεων και παραισθήσεων, δηλαδή Ποσειδώνας. Ελκόμαστε από άτομα που μας δίνουν αισθήσεις οικειότητας (γονεϊκά υποκατάστατα). Συνεργαζόμαστε με τέτοια άτομα, διαλέγουμε παρόμοια μέρη να πάμε ή να διαμείνουμε και έπειτα ψάχνουμε με τη λογική και την ανάλυση να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν να κάνουμε πάντα τις ίδιες «λάθος» και επώδυνες επιλογές.

Η βασική διαμόρφωση της δομής του καθενός μας λοιπόν έγινε σε μια περίοδο εξαιρετικά ασυνείδητη – στην κύηση και στα πρώτα – πρώτα χρόνια της ζωής μας – εκεί μάθαμε αυτό που λέμε σήμερα αγάπη, ζωή, ευτυχία. Το μάθαμε απορροφώντας το και όχι αξιολογώντας το εάν πράγματι ισχύει και φυσικά το ίδιο ασυναίσθητα το αναπαράγουμε, με τα γνωστά αποτελέσματα στη ζωή μας. Άλλωστε η αγάπη που μάθαμε τότε, πολύ συχνά δεν είναι αγάπη, αλλά πόνος. Πόνος άλλωστε αν το σκεφτούμε καλά δεν είναι τίποτε άλλο από την ματαίωση της αγάπης. Το να μην πάρουμε την αγάπη που θέλουμε.

Ο άνθρωπος είναι εξαρτημένος από την αγάπη για να ζήσει και αυτό δεν είναι κακό. Είναι μια καλή εξάρτηση η αγάπη όπως και η εξάρτηση από το οξυγόνο. Όλα τα συστήματα του ανθρωπίνου οργανισμού (καρδιολογικό, νευρολογικό, ορμονικό) έχουν άριστη αντίδραση όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση αγάπης και σε εξαιρετικά κακή ισορροπία όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση απουσίας αγάπης για μεγάλο διάστημα, δηλαδή σε στρες φόβο, στέρηση και πόνο. Άλλωστε για να μας αγαπούν κάνουμε τα πάντα στη ζωή μας και δεχόμαστε άπειρους και σκληρούς εκβιασμούς ως και το να μην ζήσουμε τη ζωή που θέλουμε μόνο και μόνο για να είμαστε αρεστοί, δηλαδή αγαπητοί στους άλλους. Γεμίζουμε τρόμο και ενοχές εάν πιστεύουμε ότι δεν θα είμαστε αρεστοί. Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε κάθε θυσία για να πάρουμε αυτή την τόσο πολύτιμη για την ύπαρξη μας αγάπη.

Πάνω στην συνδιαλλαγή της αγάπης γίνονται και οι πιο πολλές στρεβλώσεις. Γι’ αυτό ο Ποσειδώνας είναι ένας πλανήτης εξαιρετικά αμφίσημος για τον καθένα μας αλλά και τους αστρολόγους. Γιατί την αγάπη τη μάθαμε οι περισσότεροι από την απουσία της, ως εγκατάλειψη, ως βία, ως ενοχές, ως τιμωρία, ως υποταγή, ως εκβιασμό, ως πόνο, ως ανελευθερία, ως χειραγώγηση, ως περηφάνια και εγωισμό, ως αλαζονεία, ως τύψεις, ως εγκλωβισμό, ως διαστροφή της φυσικής πορείας των επιθυμιών μας, ως θυσία του εαυτού μας, ως βάρος, ως συγκάλυψη και αναλήθεια. Γι’ αυτό και ενώ την έχουμε τόσο ανάγκη για να ζήσουμε, την αποφεύγουμε ή τη φοβόμαστε και οδηγούμαστε σε σχέσεις μοναξιάς και πόνου. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι και η πορεία που έρχεται να διαγράψει ο Ποσειδώνας στου Ιχθύες. Έρχεται να αποδιαστρεβλώσει αυτό που αμφισβήτησε ο Ουρανός στο ζώδιο των Ιχθύων τα προηγούμενα χρόνια.

Τι είναι τελικά αγάπη; Η αγάπη δεν είναι συναίσθημα. Είναι αίσθημα και δυστυχώς δε μπορεί να μαθευτεί από βιβλία. Μπορεί μόνο να βιωθεί. Και αν βιώθηκε λάθος, μόνο η βίωση της από μια καθαρή πηγή αγάπης μπορεί να αποκαταστήσει σε επίπεδο αισθήσεων και συναισθημάτων την αρχική της διαστρέβλωση. Αυτό επιδιώκουμε όλοι μανιωδώς μέσα από τον έρωτα: μια καθαρή πηγή αγάπης, για να αναγεννηθούμε ως άνθρωποι. Η βίωση της καθαρότητας της αγάπης είναι ίσως το ύψιστο καρμικό μάθημα για τον καθέναν από εμάς, αλλά και για την ίδια την ανθρωπότητα. Όπως στρεβλωμένα και βίαια «αγαπάμε» τον εαυτό μας, έτσι «αγαπάμε» και τη ζωή, τον πλανήτη, τους γύρω μας αλλά και τον Θεό.

Ο φαύλος κύκλος του πόνου ξεκινάει από τον πόνο και καταλήγει στην αρρώστια και στον πόνο. Η μετάλλαξη του δυναμικού πεδίου του πόνου που έχει εγκλωβιστεί στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας αλλά και στο ασυνείδητο και υποσυνείδητο όλων μας, χρειάζεται να μεταλλαχθεί μέσω του σεβασμού και της ενδυνάμωσης σε πηγαία χαρά και αγάπη. Για να γίνει όμως αυτό, ο καθένας από εμάς χρειάζεται να μάθει να αγαπά και να αποδέχεται τον εαυτό του χωρίς ορούς, χωρίς κριτική και βία. Να αγαπά τον εαυτό του για ό,τι έχει καταφέρει να είναι, για τα λάθη και τα σωστά του. Αν δεν αγαπήσεις άλλωστε ένα λάθος, δε μπορείς και να βελτιώσεις. Ο μόνος άνθρωπος που μπορεί στην ενήλικη ζωή να μας αγαπήσει χωρίς όρους και να θεραπεύσει τις παλιές πληγές και την στέρηση, είναι ο εαυτός μας.

Για την Αγάπη δεν πολεμάμε, όπως μας έμαθαν. Όσο κι αν πολεμήσεις δεν πρόκειται να πάρεις αγάπη από κάποιον που δεν έχει, και όποιος την έχει θα στη δώσει έτσι απλά, γιατί δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Οι πιο πολλοί μάθαμε να ζητάμε την αγάπη από εκεί που δεν υπάρχει, από «κλειστούς ανθρώπους», εξουσίες, ανώριμους γονείς, καριέρες, δημόσια εικόνα, χρήματα και συναισθηματικά μοντέλα life style. Η χωριστότητα, η διαίρεση από ό,τι είναι αγάπη, είναι η βασική μάστιγα του πλανήτη. Μαθαίνουμε να ζούμε με υποκατάστατα αγάπης, αλλά δεν μαθαίνουμε να βιώνουμε και να αντέχουμε την αγάπη αυτή καθαυτή. Αγαπώ σημαίνει αντέχω ψυχικά και συναισθηματικά τον πόνο, το φόβο τη χαρά, την αγωνία, το θυμό και τη λύπη που προκαλεί σε μένα η ύπαρξη σου και οι επιλογές σου. Αγάπη σημαίνει συναισθηματική χωρητικότητα και αντοχή.

Ζούμε σε μια πραγματικότητα στην οποία το να μην αισθανόμαστε και το να μην νιώθουμε είναι προτέρημα και ανταμείβεται, υποτίθεται, πλουσιοπάροχα. Έτσι, από μικροί μαθαίνουμε να μην δείχνουμε τα συναισθήματα μας, και ακόμα καλύτερα να τα θάβουμε, να δείχνουμε «αξιοπρεπείς». Είναι ντροπή να κλαίμε, να συγκινούμαστε, να φοβόμαστε, να πονάμε, να λυπόμαστε, να κουραζόμαστε, να κρυώνουμε, πόσο μάλλον να το επικοινωνούμε. Ίσως το μόνο αποδεχτό είναι να δείχνουνε ότι χαιρόμαστε, ό,τι κι αν συμβαίνει μέσα μας.

Αλλά τα συναισθήματα, οι επιθυμίες μας και οι αισθήσεις δεν είναι αρρώστια και αδυναμία, όπως μας έμαθαν, είναι ζωή. Και μάλιστα ζωή που ξεκινά από μέσα μας, από πολύ βαθιά, από την αυθεντική πηγή της ύπαρξης μας. Χωρίς αυτά για οδηγούς, δεν υπάρχουμε σαν συνειδητές οντότητες. Είμαστε κυριολεκτικά ανάπηροι. Κανένας δεν αρρώστησε νιώθοντας, κανένας δεν πέθανε από τον πόνο, απλά διευρύνθηκε. Αλλά πάρα πολλοί αρρώστησαν μη νιώθοντας, αποφεύγοντας την επαφή με τον πόνο τους και τα συναισθήματά τους (κατάθλιψη, ναρκωτικά, νευρώσεις, ψυχοσωματικά, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά επεισόδια κτλ). Η διαφορά που έχει άλλωστε ένας νεκρός από έναν ζωντανό, είναι ότι ο ζωντανός νιώθει, αισθάνεται και σκέφτεται. Έχει την τάση να ενωθεί με τους όμοιους του, δηλαδή να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μην έχοντας μάθει να έχουμε συναισθηματική χωρητικότητα, δεν αντέχουμε να σχετιστούμε και φυσικά να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη, γιατί στον κόσμο τον ενηλίκων, η αγάπη δίνεται πάντα με όρους και προϋποθέσεις.

Κατά τη γνώμη μου, από τη στέρηση της αγάπης ξεκινούν όλα τα δεινά του ανθρώπου και με την παρουσία της θεραπεύονται. Σε ένα κόσμο πολύ νοσηρό που ο τρόμος, η στέρηση, ο πόνος και η τιμωρία είναι το καθεστώς και η αγάπη το ζητούμενο, ο Ποσειδώνας επιστρέφει στο σπίτι του στα ψάρια για να φωτίσει τις σκοτεινές πτυχές και να τις θεραπεύσει με αγάπη, ή για να σκοτεινιάσει το ελάχιστο φως που απόμεινε με εφιάλτες…Προσωπικά πιστεύω ότι θα συμβεί το πρώτο. Εύχομαι από την Ψυχή μου σε όλους Καλή Αγάπη και να αποκτήσουμε την ικανότητα να την διακρίνουμε από την κακή, διαστρεβλωμένη και ψεύτικη αγάπη. Άλλωστε ο Ποσειδώνας μιλάει, μαζί με τον Πλούτωνα, για μια δόνηση που έπεται της αγάπης – αυτή της μαγείας της ψυχής μας και της ζωής, που προκαλούν τα αληθινά θαύματα.

Ο Ποσειδώνας Ανάδρομος στους Ιχθύες

Ευνοεί: Ιχθύες, Παρθένους, Καρκίνους, Σκορπιούς, που έχετε γεννηθεί κατά το πρώτο δεκαήμερο του ζωδίου σας αλλά και όσους έχετε σημεία ή πλανήτες στα παραπάνω ζώδια στο προσωπικό σας ωροσκόπιο.

«Δείχνει» δύσκολα μαθήματα για: Διδύμους και Τοξότες, που έχετε γεννηθεί κατά το πρώτο δεκαήμερο του ζωδίου σας όπως και για όσους από εσάς έχετε σημεία ή πλανήτες στα παραπάνω ζώδια στο προσωπικό σας ωροσκόπιο.

Ο Ποσειδώνας το φθινόπωρο του 2012, κινείται ανάδρομος το διάστημα 01 Σεπτεμβρίου – 10 Νοεμβρίου του 2012 στην 01η και 00η μοίρα του ζωδίου των Ιχθύων (η επήρεια της αναδρομής του – και μάλιστα πιο ισχυρή – θα διαρκέσει όλο τον Νοέμβριο, και μέχρι τις 28 Δεκεμβρίου του 2012).

Όσο ένας πλανήτης είναι ανάδρομος, είναι μια ευκαιρία για επανεξέταση και επανατοποθέτηση για τον καθένα μας επάνω στα ζητήματα που αρχικά η διέλευση του πλανήτη είχε θέσει στο προσωπικό του ωροσκόπιο. Έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να διορθώσουμε λάθος ή παρορμητικές κινήσεις, αλλά και περάσουμε από την πρώτη σκέψη και αντίδραση σε μια βαθύτερη και πιο ουσιαστική αξιολόγηση που να μας αντιπροσωπεύει εξολοκλήρου. Άλλωστε, τα ζητήματα που θέτουν οι πλανήτες κατά την ευθεία – ευθύδρομη – διέλευση τους είναι πολυδιάστατα και πολυεπίπεδα ώστε να μπορούμε να τα κατανοήσουμε πλήρως στο χρονικό διάστημα που διαρκεί η διέλευση. Και αν φυσικά δράσουμε χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση μέσω της παρόρμησης, το αποτέλεσμα θα είναι τουλάχιστον ελλιπές, για να μην πω καταστροφικό. Συγνώμες, ενοχές, συντρίμμια και ξόδεμα του εαυτού μας είναι το αποτέλεσμα της παρορμητικής αντίδρασης μας. Γι’ αυτό και η ανάδρομη φορά των πλανητών είναι περίοδος καρμικών αξιολογήσεων και αποφάσεων. Είναι η στιγμή να συλλέξουμε την γνώση που μας χρειάζεται αλλά και να επιτρέψουμε να συμβούν βαθιές βιωματικές διαφοροποιήσεις, ώστε όταν ο πλανήτης περάσει σε ορθή πορεία να δράσουμε με επίγνωση και αδιάβλητη στρατηγική. Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά του Δρω από το Αντιδρώ.

Η περίοδος της ανάδρομης φάσης είναι μια περίοδος όπου είναι σημαντικό να μειώνεται η εξωτερική δράση και να αυξάνεται η εσωτερική δράση. Είναι η περίοδος των εσωτερικών διεργασιών, αλλά και της συλλογής στοιχειών, με στόχο να κατανοήσουμε αυτό που μας απασχολεί από κάθε πλευρά και, το κυριότερο, να βρούμε την δική μας, αυθεντική θέση γύρω από τα θέματα που μας απασχολούν, πέρα από το τι πιστεύουν οι άλλοι. Το σύνηθες σε μια κοινωνία που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, είναι ή να δρούμε παρορμητικά ή να κάνουμε αυτό που κάποιοι άλλοι μας έχουν πει. Το αποτέλεσμα; Τα ίδια και τα ίδια λάθη, οι ίδιες λάθος επιλογές. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως οι αλλαγές και τα μαθήματα που αιτούνται οι ανάδρομοι πλανήτες μάς είναι άγνωστα ή ελάχιστα και επιφανειακά γνωστά. Είναι το στάδιο που χρειάζεται να κατακτήσουμε ώστε να ελευθερωθούμε από δυσλειτουργικές καταστάσεις και επιλογές. Είναι αυτό που λένε οι ανατολικές φιλοσοφίες «προεργασία για την απαλλαγή κάρματος». Για να πετύχουμε έναν στόχο, πρέπει να έχουμε το ίδιο «βάρος», την ίδια δύναμη με αυτόν. Όσο εμείς έχουμε ελλιπείς ή λάθος πληροφορίες, ο στόχος θα αποτυγχάνει ή θα γίνεται όλο και πιο δύσκολος, μιας και θα έχουμε να διορθώσουμε και τα λάθη που του φορτώσαμε.

Είναι σημαντικό λοιπόν πρώτα να συγκεντρώνουμε την πλήρη γνώση που αφορά τον στόχο, να τον επεξεργαζόμαστε αυτογνωσιακά και τεχνικά, και έπειτα να προχωράμε στην υλοποίησή του. Το αντίθετο είναι ξόδεμα ενέργειας και ζωής, αλλά και επιβάρυνση του κάρματος μας. Ο πλανήτης σε ανάδρομη φάση δείχνει ξεκάθαρα και τα μαθήματα που χρειάζεται να κατακτήσουμε, με ποιον τρόπο πρέπει να κινηθούμε και ποιοι είναι αυτοί που θα μας δώσουν την γνώση και την εκπαίδευση. Κατά την γνώμη μου, οι τρόποι να εξελιχθούμε είναι δυο: ή μέσω της ζωής, ή μέσω της συνείδησης, που θα πει ή αφήνουμε την ζωή να μας μάθει με τον τρόπο που αυτή ξέρει, και είναι αρκετά σκληρός πολλές φορές, ειδικά αν η αντίσταση που προβάλλουμε στα μαθήματα είναι μεγάλη, ή αναπτύσσουμε την συνείδηση μας και οδηγούμε εμείς την ζωή μέσω της ελεύθερης βούλησης. Αξιοποιήστε την περίοδο που ο πλανήτης είναι ανάδρομος, ώστε αφενός να κατανοήσετε τα ζητήματα που ενεργοποιεί οι πλανήτης στο ωροσκόπιο σας και αφετέρου να αναπτυχθείτε και να οργανωθείτε, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, ώστε κατά την ευθυδρόμηση του και, γιατί όχι, και πιο πριν από αυτήν, να πετύχετε τους στόχους που επιθυμείτε.