Χειμώνας 2019: Τι θα μας Συμβεί;

Πέτρος Κατσαμάκης

Το άρθρο αυτό αναφέρεται στα καρμικά ζητήματα που το κάθε ζώδιο έχει να ανταπεξέλθει στην πορεία της εξέλιξής του. Τα μαθήματα που έχει να δώσει και να πάρει ώστε να απεγκλωβιστεί από αρνητικές καρμικές καταστάσεις, περνώντας και κατακτώντας πεδία ελευθερίας που δεν υπόκεινται στην ανελευθερία της επιβολής του κάρματος. Το άρθρο αυτό απευθύνεται στην «ελεύθερη βούληση» και την «ύπαρξη» του καθενός, προσδιορίζοντας τα καρμικά μαθήματα, αλλά τις αιτίες και τα αποτελέσματα αυτών των μαθημάτων. Περισσότερες πληροφορίες σε σχέση με το Κάρμα θα μπορέσετε να διαβάσετε στο άρθρο Καρμική Αστρολογία.

Ο φετινός χειμώνας έρχεται με ένταση σε όλους αυτούς που στέκονται επιφανειακά και αναπαράγουν ολούθε τον ανταρτοπόλεμο σε μια ήδη πολλή έντονη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η είσοδος του Άρη στον Σκορπιό έρχεται με δύο προοπτικές ή να γιγαντώσει τρόμους και ανασφάλειες με καθαρά επιβιωτικό υπαρξιακό υπόβαθρο,  ή να σε βοηθήσει να δεις και να θεραπεύσεις – αν επιλέξεις – το στρες, τον τρόμο και την οργή που αναπαράγεις αδιάκοπα, λες και γύρω σου υπάρχει πόλεμος. Η είσοδος του Δία στον Αιγόκερω, μαζί με τον Πλούτωνα εκεί (και οι δύο σε θέση πτώσης), καθώς και η παρουσία του Κρόνου και των Εκλείψεων που θα πραγματοποιηθούν και αυτές στον άξονα Αιγόκερου – Καρκίνου, εντείνουν πανάρχαια καρμικά ζητήματα που αφορούν στη δόμηση των εξουσιών και των κοινωνικών αρχών και κατ’ επέκταση τα μικρότερα οικοσυστήματα που αυτές δημιούργησαν πόλεις, κράτη έως και τον τρόπο που δομείται και υπάρχει αυτό που λέμε οικογενειακό σύστημα. Με την παρουσία δύο πλανητών σε θέση πτώσης (του Δία και του Πλούτωνα) στο ζώδιο του Αιγόκερω και τις Εκλείψεις σε αυτόν τον Άξονα που σημειωτέον πριν από δώδεκα χρόνια έγινε ξεκάθαρη η παγκόσμια κρίση, αυτό το πανάρχαιο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, είναι παραπάνω από ξεκάθαρο ότι καταρρέει. Και λίγο πριν καταρρεύσει, ζούμε στις εποχές που δείχνει τα δόντια του. Αυτό το σύστημα δεν είναι άλλο από την πατριαρχία που γέννησε και εδραίωσε την υποταγή των πάντων κάτω από την παρανοϊκή υπερίσχυση του ενός, «του φαλλοκράτη». Αυτός που κρατάει τον ισχυρό «φαλλό», κανονίστηκε από αρχαιοτάτων χρόνων να αποφασίζει να επιβάλλεται, να «βιάζει», να εξουσιάζει και να απαξιώνει όλους τους άλλους, δομώντας σαν κυρίαρχη θέση την επιβολή, την βία και τον πόλεμο με όποιον δεν κάνει ακριβώς αυτό που θέλει.

Εσύ από την άλλη μεριά έχεις καρμικά να αναρωτηθείς, είτε είσαι αρσενικού γένους, είτε θηλυκού, πόσο έχεις «βουλιάξει» και «διαβρωθεί» από αυτό το παρανοϊκό σύστημα, δημιουργώντας αδιάκοπα πόλεμο μέσα σου και γύρω σου, όταν ο εαυτός σου και οι άλλοι δεν αντέχουν ή δεν μπορούν να κάνουν αυτό που γουστάρεις. Υποτάσσοντας και υποτασσόμενος σε ένα διαρκή πόλεμο κυριαρχίας του ενός πάνω στον άλλο μέχρι τελικής εξόντωσης. Και μετά να αναρωτιέσαι γιατί όλη την ημέρα δεν μπορείς να ησυχάσεις; Δεν μπορείς να κοιμηθείς; Δεν μπορείς να αναπαυθείς; Δεν μπορείς να συνυπάρξεις; Δεν μπορείς να συνεργαστείς; Και ακόμη μέσα στην ίδια σου την οικογένεια που υποτίθεται υπάρχει αγάπη, «πολεμάς» να εξοντώσεις όποιον έχει διαφορετική άποψη για εσένα;

Ο άνθρωπος εξ ορισμού από τον ίδιο τον Θεό είναι ελεύθερος να επιλέξει και να διαμορφώσει την μοίρα του. Γιατί του δόθηκε το δώρο της «Ελεύθερης Βούλησης». Γεννήθηκε με ελεύθερη βούληση και αυτό ακριβώς είναι που εξοντώνει με κάθε τρόπο χιλιετίες τώρα αυτό το πατριαρχικό σύστημα. Αυτό είναι το δράμα και η βαθιά κρίση που βγαίνει στο φως την εποχή μας με πλανητικές συγκυρίες όμοιες με την περίοδο της ανόδου και επικράτησης του Χίτλερ, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε διαπροσωπικό επίπεδο. Ουδείς σέβεται, ξεκινώντας από τους «πλανητάρχες» και καταλήγοντας στους απλούς ανθρώπους, τη δική του «Ελεύθερη Βούληση» αλλά και την «Ελεύθερη Βούληση» του άλλου. Γιατί οποιαδήποτε υγιής θηλυκότητα εδώ και χιλιετίες, όπως η ψυχή, η ύπαρξη, η αγάπη, η συμπόνια, η κατανόηση, η ενσυναίσθηση, η συνεργασία, η ευαλωτότητα, η φροντίδα και η αποδοχή όπως έρχεται να σου θυμίσει η Έκλειψη στο ζώδιο του Καρκίνου, έχει σταλεί στο πυρ το εξώτερον, και στις μέρες μας απαγορεύεται δια ροπάλου. Ό,τι θυμίζει «καλή μητέρα» έχει αντικατασταθεί από μια «φαλλική» δυστυχώς μητέρα που πιστεύει πως δύναμη είναι η επικράτηση του ενός πάνω στον άλλο έως τελικής εξόντωσης, καθώς επίσης πως δυνατή γυναίκα είναι μια που μοιάζει με το κακέκτυπο του κακού φαλλοκράτη άντρα. Διότι πατριαρχία δεν δομήθηκε από την αρσενική αρχή στην καθαρότητά της όπως καταλαβαίνεις, διότι άντρας δεν είναι αυτός σε καμία περίπτωση που υποτάσσει και υποτιμά, αλλά ένα εντελώς τρομαγμένο, ανώριμο και άρρωστο παιδάκι.

Όλη αυτή η αφύσικη δόμηση και λειτουργία που έφτιαξε ο άνθρωπος για να αποφύγει τη φθαρτότητα και τη θνητότητά του, αλλά και κάθε είδους ευαλωτότητα που εμπεριέχει, γέννησε αυτό το τέρας απανθρωπιάς, βίας και τρόμου και εξαφάνισε ό,τι μπορεί να είναι άνθρωπος. Αλλά και κάθε δώρο του Θεού σε αυτόν. Αυτό το βαθύ νοσηρό κάρμα καλείται να αντιστρέψει ο καθένας από εμάς στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, αρκεί να γυρίσεις μέσα σου και να θυμηθείς πως είσαι δομημένος από αγάπη, εμπεριέχεις ψυχή και ύπαρξη και είσαι φτιαγμένος για να εξελίσσεσαι μόνο «εν ειρήνη», ξεκινώντας από την αγάπη προς τον εαυτό σου, την ειρήνη με την ύπαρξή σου, τον φθαρτό άνθρωπο που είσαι και διαμορφώνοντας γύρω σου από την αρχή συνύπαρξη ειρήνης και αγάπης. Κάτι που δυστυχώς μοιάζει με αδιέξοδο μιας και δεν το έμαθες ποτέ. Γεννήθηκες στον πόλεμο και το μόνο που έχεις μάθει να αναπαράγεις είναι ο πόλεμος, ξεκινώντας από τον πόλεμο στο ίδιο σου το σώμα, στην ίδια σου την ψυχή, στην ίδια σου την ύπαρξη και ονομάζοντας σχέσεις αγάπης, εντελώς διαστρεβλωμένα σχέσεις νοσηρής εξάρτησης, επιβολής, κυριαρχίας με ίχνος αποδοχής του άλλου και μοναδικό σκοπό να τον «αλλάξεις» κατά το δοκούν. Ζούμε στα χρόνια που ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος δεν ζητάει αλλαγή, αλλά μετάλλαξη σε σχεδόν κυτταρικό επίπεδο. Με τον Πλούτωνα να σέρνει το χορό μαζί με τον Κρόνο, τον Δία και τις Εκλείψεις αλλά και τους δεσμούς του κάρματος στο κορυφαίο ζώδιο του Αστρολογικού χάρτη, τον Αιγόκερω, το σύμπαν δεν σου ζητάει απλώς να αλλάξεις, αλλά να επαναπροσδιορίσεις από τον πυρήνα σου όλη τη δομή της ύπαρξής σου, παίρνοντας ευθύνη και θέση, και αποφασίζοντας ποιον Θεό θέλεις να προσκυνάς: αυτόν της αγάπης ή αυτόν του πολέμου.