Καλοκαίρι 2018: Τι θα μας Συμβεί;

Πέτρος Κατσαμάκης

Το φετινό καλοκαίρι – με όλους τους Πλανήτες κυριολεκτικά σε φαινομενικά ανάδρομη πορεία, πλην της Αφροδίτης (που και αυτή θα αναδρομήσει το φθινόπωρο), αλλά και τρεις Εκλείψεις, δύο τον Ιούλιο και μία τον Αύγουστο – ξεκάθαρα διακινεί βαθιά καρμικά γεγονότα. Έτσι κι αλλιώς οι Εκλείψεις από τη φύση τους πάντα έρχονται να επαναπροσδιορίσουν καρμικά ζητήματα και δομικές αλλαγές πορείας, αλλά και η ανάδρομη κίνηση των Πλανητών συμβολίζει πάντα ακριβώς το ίδιο, δημιουργώντας κατά την αναδρομή τους μια παλινδρόμηση, μια κίνηση συμβολικά προς τα πίσω φέρνοντας στην επιφάνεια ανολοκλήρωτα γεγονότα και λάθος επιλογές που εμποδίζουν την εξέλιξη στο τώρα. Οπότε όταν συμβεί να υπάρχουν τόσοι πολλοί πλανήτες σε φαινομενικά ανάδρομη πορεία και Εκλείψεις συνεχόμενες δεν είναι σε καμία περίπτωση μια περίοδος όπου είσαι σε θέση να δράσεις, αλλά είναι μια περίοδος που χρειάζεται να την αξιοποιήσεις, ώστε να αναθεωρήσεις και να επαναπροσδιορίσεις όλα εκείνα τα σημεία που καρμικά σε οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που πραγματικά επιζητάς. Κάτι που φαίνεται σαφώς και από την ανάδρομη πορεία του κατεξοχήν πλανήτη της δράσης του Άρη που βρίσκεται στο ζώδιο του Υδροχόου, σε έντονες όψεις με τις Εκλείψεις να σου ζητά να απελευθερώσεις και να απελευθερωθείς από ό,τι σε εγκλωβίζει σε επιλογές που διαμορφώνουν μια πορεία ζωής που καμία σχέση δεν έχει με τη δική σου πορεία. Να επαναπροσδιορίσεις δηλαδή τα σημεία εκείνα στη ζωή σου που πήρες «λάθος δρόμο» και εγκλωβίστηκες σε λάθος επιλογές ή στα θέλω των άλλων, αλλά και να αντιμετωπίσεις τους φόβους και τα τραύματα που στο παρελθόν σε «καθήλωσαν». Άλλωστε η Έκλειψη Ηλίου στον Καρκίνο σε έντονη όψη με τον Πλούτωνα μιλάει για ζητήματα πολύ βαθιά που ενδεχομένως υπήρχαν πολύ πριν γεννηθείς στο «γένος» σου, και έφτασαν σε εσένα μέσα από τραυματικές εμπειρίες και ανορθόδοξες συμπεριφορές της μητέρας αλλά και του περιβάλλοντος που διαμορφώθηκες, καθορίζοντας μια μορφή «μοίρας» που δεν ανταποκρίνεται σε καμία περίπτωση στο δικό σου «σχέδιο ζωής», αλλά αντιθέτως το μπλοκάρουν διαρκώς. Οι Εκλείψεις στο ζώδιο του Καρκίνου, εκτός από τη μητέρα και την οικογένεια, συμβολίζουν και το σπίτι, την γειτονιά, την συνοικία, την πόλη και τη χώρα που διαμορφώθηκες και αναπτύχθηκες ή συνέβαλλαν έτσι, ώστε να μην αναπτυχθείς ή να διαμορφωθείς εντελώς καρμικά λάθος προς την εξέλιξή σου και τις ανάγκες σου. Φαντάσου να γεννιέται μια ύπαρξη, ώστε να εκφραστεί μέσω της τέχνης, σε ένα απομακρυσμένο αγροτόσπιτο και αντί να του δοθούν τα εφόδια ώστε να το πράξει, να του στερούνται αφενός όλα τα εφόδια της έκφρασής του στην τέχνη και αφετέρου να το στρέφουν με τη βία να γίνει αγρότης και μάλιστα να πρέπει για να είναι αρεστός στο περιβάλλον να δηλώνει ότι απεχθάνεται παντοιοτρόπως ό,τι είναι τέχνη. Να σε πείσουν δηλαδή ότι αγαπάς αυτό που σου επέβαλλαν να κάνεις και μισείς αυτό που αγαπάς, ο οποίος είναι και ο μόνος δρόμος έκφρασης, αλλά και αυτός που θα σε οδηγήσει στην πραγματική εξέλιξή σου. Και όλο αυτό πάντα γίνεται σε ένα παιδί απειλώντας το με την απόσυρση της αγάπης. Αυτός ο φρικτός φόβος ότι δεν θα σε αγαπάνε και θα σε εγκαταλείψουν αν δεν κάνεις αυτό που θέλουν, αν δεν «γίνεις» αυτό που θα τους κάνει «περήφανους».

Η περηφάνια είναι το πιο έντονο αρνητικό κάρμα που έχεις να διαχειριστείς αυτή την περίοδο και δεν είναι τυχαίο που μαζί με την αλαζονεία είναι τα πρώτα ατοπήματα στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Διότι η περηφάνια διαμορφώνει ρόλους και όχι ανθρώπους. Ρόλους που δεν επιτρέπεται να νιώθουν ανθρώπινα συναισθήματα ή να έχουν ανθρώπινες αντιδράσεις και ανάγκες. Δεν πονάνε, δεν φοβούνται, δεν κάνουν ποτέ λάθος, δεν έχουν καμία μορφή ευαλωτότητας, είναι ή πρέπει να δείχνουν τέλειοι. Κι έτσι επιλέγουν την κλειστότητα, χωριστότητα και τη μοναξιά. Ζουν εντελώς μόνοι, ακόμη και μέσα στο γάμο, τις φιλίες ή τις σχέσεις τους, κρατώντας ένα αδιαπέραστο περίβλημα γύρω τους και τους άλλους σε τεράστια απόσταση, γιατί αν υπάρξει εγγύτητα θα υπάρξει και η αποκάλυψη των ανθρωπίνων ιδιοτήτων τους. Και μέσα σε αυτό το αδιαπέραστο περίβλημα, ο άνθρωπος δεν μεγαλώνει ποτέ, δεν μαθαίνει να διαχειρίζεται αυτό που νιώθει και αισθάνεται, ώστε να ενηλικιωθεί. Αντιθέτως απαγορεύει στον εαυτό του να νιώθει και να αισθάνεται και παριστάνει τον αγέρωχο, τον σκληρό και τον άτεγκτο, τον χωρίς ανάγκες. Δεν σχετίζεται ποτέ συναισθηματικά, δεν μιλάει ποτέ για αυτά που νιώθει, μόνο σκέφτεται. Αδιάκοπα σκέφτεται πως θα συντηρήσει το ρόλο του τέλειου, πως θα κρατήσει αδιαπέραστο το περίβλημα της περηφάνιας του, απομακρύνοντας ό,τι τον απειλεί με «εξανθρωπισμό». Απαγορεύοντας στον εαυτό του να έχει ανάγκη τους άλλους, να αφεθεί στα συναισθήματά του, στον έρωτα, στην αγάπη. Απαγορεύοντας στον εαυτό του να νιώθε πόνο, λύπη, θλίψη, φόβο, αγάπη και επιτρέποντας μόνο κριτική και θυμό. Άλλωστε μέσα σε αυτό το αδιαπέραστο περίβλημα δεν έμαθε ποτέ να διαχειρίζεται αυτά που νιώθει σύμφωνα με την ηλικία του, γιατί δίνοντας όλη την ενέργειά του στον ρόλο και στην πανοπλία του μέσα σε αυτά έμεινε ένα «μωρό». Ένα μωρό που παριστάνει τον «μπαμπούλα», τον τέλειο, τον σοφό, τον ήρωα και ό,τι άλλο του ζητηθεί, ώστε να μην συμβεί αυτό που τρέμει, να αποσύρουν οι άλλοι την αγάπη τους. Χειρίζεται παντοιοτρόπως καταρχήν τον εαυτό του και μετέπειτα τους γύρω του, μπερδεύοντας διαρκώς την αγάπη με τον θαυμασμό, την αγάπη με την εξάρτηση. Μιας και αυτό παρέμεινε, εφόσον δεν μεγάλωσε ποτέ, ένα εξαρτημένο «μωρό» με περίβλημα ενήλικα, που τρέμει διαρκώς την απόρριψη, την εγκατάλειψη, την κριτική των άλλων. Κυρίως γιατί δεν έμαθε να γνωρίζει τον εαυτό του επί της ουσίας και ακόμη κρέμεται και «θίγεται» από το πώς τον βλέπουν οι σημαντικοί – τεράστιοι άλλοι. Δεν ξέρει ποιος είναι, γιατί δεν ασχολήθηκε ποτέ να μάθει, ασχολούμενος διαρκώς με το ποιοι είναι οι άλλοι και τούμπαλιν. Έτσι η γνώμη των άλλων έγινε ο τρόμος και η φυλακή του, ο εφιάλτης του. Δεν «διαφοροποιήθηκε» ποτέ. Και το χειρότερο δεν διανοήθηκε ποτέ πως δεν είναι τόσο υπέροχος και τόσο απαίσιος όσο λένε οι άλλοι ότι είναι, γιατί δεν έχει επαφή με αυτό που πραγματικά είναι. 

Αυτό ακριβώς σου ζητάνε καρμικά να «διορθώσεις» οι Εκλείψεις, αλλά και οι ανάδρομοι Πλανήτες αυτού του καλοκαιριού. Να αφήσεις πίσω σου «κακές μαμάδες» και «κακούς μπαμπάδες», αλλά και αυτό που προαποφάσισαν να «γίνεις» τα γένη και οι τόποι καταγωγής σου, και να βρεις επιτέλους ποιος είσαι, τι θέλεις, τι πραγματικά εσύ έχεις ανάγκη, τις αληθινές σου προθέσεις, ασχέτως πως τις εκλαμβάνουν τελικά οι άλλοι. Να αφήσεις ρόλους και παιχνίδια κυριαρχίας, σωτήρες, θύτες και θύματα, «χειρισμούς» επιβολής μέσω «αδυναμίας» ή «δύναμης»  αλλά και τα άπειρα αδιέξοδα και την μοναξιά σου και να «θυμηθείς» ότι είσαι μια ύπαρξη που ήρθε «εδώ» να εξελιχθεί σαν Άνθρωπος και όχι σαν προϊόν κατανάλωσης που εξυπηρετεί τους στόχους των άλλων. Να «μεγαλώσεις» σαν καλή μαμά και καλός μπαμπάς αυτό το μωρό μέσα στο περίβλημα, να του μάθεις να νιώθει, να αισθάνεται αλλά και να διαχειρίζεται τη μοναδικότητα και την ατομικότητά του, ασχέτως τι «προβάλουν» οι άλλοι επάνω του. Να αντικαταστήσεις τη φυλακή της περηφάνιας με την ελευθερία ενός ολοκληρωμένου ανθρώπου που δεν απειλείται από την κριτική και την εγκατάλειψη των άλλων γιατί «έχει» τον εαυτό του και δεν μπορεί πλέον να μείνει μόνος του και δεν «θίγεται», γιατί απλώς κανείς δεν είναι σε θέση να τον θίξει βαθιά μέσα του.